Spanje heeft mijn hart gestolen

Al meer dan twintig jaar heb ik een droom.

Wonen in Spanje.

Waarom precies? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik ben er vroeger nooit op vakantie geweest. Er was geen grote reis die ervoor zorgde dat ik dacht: daar wil ik wonen. Het was er gewoon. Een gevoel dat ergens diep vanbinnen al heel lang aanwezig was. Alsof een stukje van mij al wist waar het thuis hoorde, voordat ik dat zelf kon uitleggen.

En toen ging ik gewoon

Een aantal jaren geleden was het zover.

Alles verkocht. Het huis opgezegd, de auto ingepakt en gaan.

Met mijn spullen mee en een hoofd vol dromen.

Er was een heerlijk huis in de bergen. En die bergen… die hebben iets met me gedaan. Iedere dag wandelen was magisch. De rust. De ruimte. Het uitzicht. De lucht. Het gevoel dat er even helemaal niets hoefde.

Ik voelde daar alleen maar rust.

Het was alsof mijn lichaam en hoofd daar vanzelf een tandje zachter gingen staan. En ergens dacht ik: ja. Dit is het.

Ik was bijna geëmigreerd

Bijna.

Op een paar dagen na was alles rond.

En toch kwam het besluit om terug te gaan. Niet omdat Spanje niet goed voelde. Juist niet. Het was gewoon nog niet het juiste moment.

Dat kan soms zo zijn. Je kunt iets heel graag willen en tegelijkertijd voelen dat het nog niet klopt om het nu te doen.

Dus kwam ik terug.

Maar Spanje kwam niet echt met me mee terug. Dat bleef daar. Of misschien moet ik het anders zeggen: een stukje van mij bleef daar.

Want Spanje zit inmiddels onder mijn huid

Spanje heeft mijn hart veroverd.

En dat heeft het nog steeds.

Ook toen ik er woonde, kon ik niet uitleggen waarom het zo vertrouwd voelde. Ik wist het gewoon. Mijn ziel wist het blijkbaar al lang voordat ik er ooit een voet op Spaanse bodem had gezet.

Daar hoor ik thuis.

En dat gevoel is nooit weggegaan.

Ik denk er iedere dag aan. Echt iedere dag. Soms ben ik hier en waan ik me ineens weer in de bergen. Ik zie het landschap voor me. Ik voel de rust. En op andere momenten zit ik in gedachten weer aan het strand.

Of ik loop door dat fijne winkelcentrum. Of denk terug aan alle lieve mensen die ik daar heb leren kennen.

En dan is er natuurlijk ook nog het eten. Want waar ik vanwege mijn allergieën hier niet zomaar ergens uit eten ga, kon ik dat in Spanje wél. En daar heb ik ontzettend van genoten.

• Het heerlijke eten
• De rustige wegen
• De mensen
• De bergen
• De stranden
• De sfeer

Alles bij elkaar voelt het voor mij als een stukje van mijn leven dat nog steeds verdergaat.

En ik weet dat ik terugga

Dat staat voor mij eigenlijk helemaal niet ter discussie.

Het is alleen de vraag wanneer.

Want voor mijn allergieën en mijn zenuwstelsel zou het leven daar ook veel fijner kunnen zijn. Het klimaat, de rust en de manier van leven passen ontzettend goed bij mij.

Tot die tijd blijft Spanje gewoon een heerlijk onderdeel van mijn leven. Ik blijf dromen, terugdenken aan die bijzondere tijd en me verheugen op het moment dat ik er weer ben.

Mijn Spaanse droom is dus helemaal niet weg

Hij staat alleen even geparkeerd.

En ondertussen leeft hij gewoon vrolijk met me mee.

Ik denk aan Spanje als ik een foto van de bergen zie. Als ik iets over emigreren lees. Als ik iets typisch Spaans eet. Als ik aan de mensen denk die ik daar heb leren kennen. Of zomaar, midden op een gewone dag.

Dan ben ik daar weer even.

In gedachten wandel ik door de bergen. Voel ik de zon. Zie ik de zee. En voel ik diezelfde rust weer.

Misschien hoef ik ook helemaal niet precies te kunnen uitleggen waarom Spanje zo diep in mij zit.

Sommige dingen weet je gewoon.

Mijn hoofd kan er allerlei redenen voor bedenken. Maar mijn gevoel wist het al veel eerder.

Spanje voelt als thuis

En op een dag wordt dat gevoel weer mijn werkelijkheid.

Tot die tijd blijf ik dromen, terugdenken en genieten van alles wat Spanje voor mij betekent.

Want die Spaanse droom?

Die is springlevend.